Δεν θέλω να τα θυμάμαι,

δεν θέλω να τον θυμάμαι,
όσο κι αν έζησα κι όμορφες στιγμές, κάπου -κάπου νιώθω πως ήταν ψεύτικες πολλές φορές
είναι σαν μια πληγή
σαν ένα σημάδι ανεξίτηλο
αψεγάδιαστο
όμορφο'
αμετακίνητο
να το κοιτάς να σε κοιτάει
να μου θυμίζει πως όλα τέλειωσαν
πως ίσως και να μην έγιναν ποτέ
να αναρωτιέσαι, να αναρωτιέμαι να μένω με την απορία
να μένεις με ένα παράπονο με ένα γιατί
σαν μια πληγή που τη ξύνεις και αιμορραγεί
μα με όλο αυτό το συνεχές"γιατί"
το ξέρω τελικά πως δεν την αφήνεις να γιατρευτει!
Ι.Σ