20/12/19 Μαμά πονάω, μαμά τα χρόνια περνούν και τίποτα δεν κάνω στη ζωή μου,μαμά οι φίλοι δεν με νιώθουν,οι άνθρωποι φεύγουν λίγο μετα , αφου πρώτα σε πληγώσουν, οι πληγές επουλώνονται αλλά όταν τις ξυνώ με θυμούνται..ο εγωισμός δεν με αφήνει να τις γιατρέψω οριστικά . Μεγαλώνω με τα προτερήματα αλλά και τα ελλατώματα μου,η ζωή με κάνει να ωριμάζω γρήγορα και βίαια ,κουβαλώντας τις ευθύνες μου και να χάνω τα δικαιώματα μου.Προσπαθώ να θυμηθώ να επαναφέρω την παιδική μου ηλικία με ότι αυτή συνεπάγεται αλλά πλέον έχει πια χαθεί και η ανεμελιά και η αθωότητα μαζί της Ξεχνάω τα όμορφα και μένουν οι πίκρες,ίσως γιατί είναι πιο πολλές και πιο συχνές. Κάτι με κρατάει πίσω , ίσως είναι ο εαυτούλης μου. Ο γεμάτος περηφάνεια και ζήλια που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Μαμά γιατί δεν με έκανες δυνατή; Ίσως δεν φταις και εσύ αλλά κι η δική σου μαμά που δεν σε άφησε να ανοίξεις τα δικά σου τα φτέρά.. Και έτσι ο κύκλος γίνεται φαύλος και έτσι η ζωή διαιωνίζει το ίδιο είδος πάλι. Αν όλα ήτ...
Αναρτήσεις
Προβολή αναρτήσεων από Ιούλιος, 2022