Jovanna give me hope

  Μια ζωή έμαθα να κοιτάω χαμηλά, μια ζωή, τιποτα άλλο, να υποτιμάω τον εαυτο μου,να δικαιολογώ και να υπερασπίζομαι τους άλλους Μια ζωή να κοιτάω το πάτωμα, το δρόμο, τα παπούτσια των άλλων και πότε πότε να τους ζηλεύω, να τους θαυμάζω να θέλω να είμαι στη θέση τους, να ελπίζω και να ονειρεύομαι ότι θα τα καταφέρω μια μερα και θα ζήσω και εγω το παραμύθι μου. Μια μέρα όμως πρέπει να ξυπνήσω και να δω την πραγματικότητα. Να εκτιμήσω αυτά που έχω, μια μερα πρέπει να κοιτάξω ψηλά στον ουρανό στον Ύψιστο. Μια μέρα θα ήθελα να προσευχηθώ και πραγματικά να είμαι χαρούμενη και ξέγνοιαστη, μια μέρα να ξυπνήσω και να μη με νοιάζει τίποτα, να μη θέλω τίποτα, να κοιτάξω ψηλά και να πω ευχαριστώ για όσα μου έδωσες και για άλλα τόσα που μου πήρες πριν καν μου δώσεις. Μια μέρα θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι δυνατή, αισιόδοξη, χωρίς να αναβάλλω τίποτα. Μια μέρα θέλω να χαμογελάσω στη τύχη μου και να της πω να σαι καλά για ότι μου έφερες και για ότι άφησες να χάσω για να εκτιμήσω διπλά αυτά που έχ...

  Έτσι είναι η ζωή λοιπόν Αυτή ξέρει που μας οδηγεί, Κάνουμε λάθη και μαθαίνουμε από αυτά, Κάνουμε λάθος επιλογές και πορευόμαστε με αυτές, Κάνουμε σωστές και πάλι με αυτές θα συνεχίσουμε ίσως με καλύτερα βήματα. Άλλοτε χάνουμε , άλλοτε κερδίζουμε. Τίποτα δεν μας χαρίζεται, τίποτα δεν κατακτιέται με ευκολία Άλλες φορές θα απορρίψουμε, άλλες θα απορριφθούμε Άλλες θα αδικήσουμε και άλλες θα αδικηθούμε Άλλες θα πληγώσουμε κι άλλες θα πληγωθούμε Οι επιλογές μας είναι η προίκα μας Τα λάθη μας είναι η περιουσία μας Χωρις αυτά δεν οδηγούμεθα πουθενά Χωρίς αυτά δεν γινόμαστε άνθρωποι με Α κεφαλαίο Όλοι κρίνουμε μα και θα κριθούμε Η γνώση μας είναι ο θησαυρός μας Μα στο τέλος όλοι θέλουμε αλλά και προσπαθούμε λίγα ψίχουλα αγάπης να φέρουμε στη ζωή μας και στη ψυχή μας Όλοι στο τέλος το ίδιο αναζητάμε, ίσως με λάθος τρόπο, σε λάθος δρόμο με λάθος επιλογές αλλά ναι στο τέλος καταλαβαίνουμε μεσα από τα μονοπατια μας ότι τα ίδια βήματα γυρεύουμε. Έτσι είναι η ζωή μας τριγυρνάει γύρω από αυτή, έ...

  Δεν θέλω να τα θυμάμαι, δεν θέλω να τον θυμάμαι, όσο κι αν έζησα κι όμορφες στιγμές, κάπου -κάπου νιώθω πως ήταν ψεύτικες πολλές φορές είναι σαν μια πληγή σαν ένα σημάδι ανεξίτηλο αψεγάδιαστο όμορφο' αμετακίνητο να το κοιτάς να σε κοιτάει να μου θυμίζει πως όλα τέλειωσαν πως ίσως και να μην έγιναν ποτέ να αναρωτιέσαι, να αναρωτιέμαι να μένω με την απορία να μένεις με ένα παράπονο με ένα γιατί σαν μια πληγή που τη ξύνεις και αιμορραγεί μα με όλο αυτό το συνεχές"γιατί" το ξέρω τελικά πως δεν την αφήνεις να γιατρευτει! Ι.Σ

  Αγάπη είναι να σέβεσαι το παρελθόν και την εμπιστοσύνη που ο άλλος σου δίνει. Αγάπη είναι να μπορείς να συγχωρείς και να βοηθάς τον άλλον να διορθωθεί και να εξελιχθεί και όχι να τον πυροβολείς σε κάθε λάθος βήμα. Αγάπη είναι να αγκαλιάζεις ακόμα και την τραυματισμένη στιγμή του άλλου και να τη μεταμορφώνεις θεραπευτικά με τη βοήθεια του Κυρίου. Αγάπη είναι να σέβεσαι άμεμπτα την προσωπικότητα και το πνεύμα του άλλου. Αγάπη είναι να σέβεσαι την ελευθερία του άλλου ακόμα και στο τέλος μιας σχέσης. Θέλει ο άλλος να φύγει; Αν τον αγαπάς πραγματικά, βοήθησε τον να το κάνει. Αγάπη είναι να σκουπίζεις το δάκρυ πριν πέσει στο κενό. Αγάπη είναι να δίνεις την ανάσα σου ακόμα και αν χρειαστεί να την στερηθείς! Αγάπη είναι να βλέπεις τον άλλον να πετά και να μην προσπαθείς να τον πιάσεις ή να τον κάνεις να σταματήσει αλλά να απολαμβάνεις το θέαμα του φτερουγίσματος και να τον προτρέπεις να πάει ακόμα πιο ψηλά ! Αγάπη είναι να δονείται η ευτυχία σου με την ευτυχία του άλλου την ίδια στιγμή. ...

  Άλλη μια φορά ήρθαν Χριστούγεννα, άλλη μια φορά θα τα περάσω μελαγχολικά, άλλη μια φορά ένα έτος θα φύγει, μια χρονιά στη πλάτη μου θα πάρω με όλα τα βάρη της, τις στεναχώριες της, τις φοβίες της και τα άγχη της… Θυμάμαι τα περσινά, πώς να τα ξεχάσω αλήθεια, ήταν όνειρο γι αυτό δεν το πίστεψα, γι αυτό δεν το χώνεψα, γι αυτό δεν το έζησα, δεν πρόλαβα να το ζήσω και ύστερα ξύπνησα και ζω πάλι την ίδια μουντάδα και μελαγχολία της καθημερινότητας. Πόσες φορές στις καρδιές μας ζούμε κάτι όμορφο που χάνεται πριν προλάβουμε να το ζήσουμε.. Πόσες φορές στη ψυχή μας φωλιάζει η μελαγχολία, πόσες φορές μας παίρνει το παράπονο.. ατέλειωτες φορές Πόσες φορές απαισιοδοξούμε, πόσες φορές απελπιζόμαστε πόσες φορές γινόμαστε αχάριστοι, ατέλειωτες.. Έτσι και εγώ άλλη μια χρονιά γίνομαι όλα αυτά, με πιάνει η μιζέρια μου, έρχεται να με βρει το δάκρυ μου, το άχτι μου να με συναντήσει, το δάκρυ μου να μ αντικρύσει Κι εγώ μετά τα καθιερωμένα οικογενειακά γεύματα με πιάνει μια τρέλα και φεύγω από το ...

  Οι προϋποθέσεις σκοτώνουν αθόρυβα. . . Oι προϋποθέσεις είναι το μαχαίρι που κομματιάζει την αγάπη και την ουσία των πραγμάτων. Όταν θέλεις κάτι από τον άλλον και όχι τον άλλον όπως είναι, τότε γεύεσαι ένα κομμάτι από μια αγάπη ακρωτηριασμένη. Αν θέλεις να ζήσεις ευτυχισμένος, μην ζητήσεις ποτέ τίποτα, γιατί έτσι δεν θα απογοητευτείς ποτέ στην περίπτωση που δεν πάρεις κάτι πίσω. Οι προϋποθέσεις μοιάζουν με λυσσασμένα σκυλιά που αν δεν τους δώσεις αυτό που ζητάνε δεν θα ηρεμήσουν με τίποτα.Mε τις προϋποθέσεις δεν μπορείς να νιώσεις αλλά ούτε να δώσεις πραγματική αγάπη διότι οι προϋποθέσεις θα κρατάνε την αληθινή αγάπη φυλακισμένη σαν σκλάβα. Μην ζητάς αγάπη, απλά δίνε και γίνε και τότε θα μεταμορφωθεί όλος ο κόσμος γύρω σου. Το χαμόγελό σου δεν θα σβήσει ποτέ και η χαρά μέσα σου δεν θα εκλείψει. Κολυμπάμε στον βούρκο των επιθυμιών και παλεύουμε να εκπληρώσουμε τις εγωϊστικές μας επιθυμίες, καταλαβαίνουμε όμως τελικά ότι η πραγματική χαρά δεν βρίσκεται εκεί. Δεν βρίσκεται η χαρά εκ...

 Ἡ μετάνοια τοῦ σιτοκλέφτη καί ἡ καλοσύνη τοῦ Ἁγίου Εὐθυμίου Μια νύχτα, που ήταν πανσέληνος, ο Άγιος Ευθύμιος, μόλις είχε τελειώσει τους μεσονυκτικούς του ύμνους στον Θεό και όπως συνήθιζε, έκανε προσκυνηματικές επισκέψεις στους ναούς. Ξαφνικά, βλέπει σ” έναν υπαίθριο χώρο, δύο ανθρώπους να κλέβουν σιτάρι από τις υπόγειες αποθήκες. Ο ένας έβγαζε από κάτω το σιτάρι, ενώ ο άλλος έπαιρνε πάνω σακιά και τα πήγαινε… σε μια γωνιά, όπου δεν θα τα έβλεπε κανείς. Μόλις εκείνος ο σβέλτος σιτοκλέφτης πήρε είδηση τον Άγιο, το έβαλε στα πόδια, αφήνοντας τον σύντροφό του στον λάκκο. Τότε, ο θείος Ευθύμιος, επειδή θεώρησε πως θα έκανε μεγάλο κακό, αν στερούσε από τους φτωχούς το αναγκαίο σιτάρι και μάλιστα σε μια εποχή που το ψωμί ήταν τόσο σπάνιο όσο και το χρυσάφι αποφάσισε να πάρει την θέση αυτού, που έφυγε. Συνέχισε λοιπόν ο άλλος να βγάζει το σιτάρι, χωρίς να ξέρει τίποτε ενώ ο Άγιος το έπαιρνε και το μετέφερε. Όταν πια, ο άνθρωπος εκείνος έβγαλε αρκετό σιτάρι και θέλησε ν” ανέβει πάνω, ο Άγ...