Άλλη μια φορά ήρθαν Χριστούγεννα, άλλη μια φορά θα τα περάσω μελαγχολικά, άλλη μια φορά ένα έτος θα φύγει,

μια χρονιά στη πλάτη μου θα πάρω με όλα τα βάρη της, τις στεναχώριες της, τις φοβίες της και τα άγχη της…

Θυμάμαι τα περσινά, πώς να τα ξεχάσω αλήθεια, ήταν όνειρο γι αυτό δεν το πίστεψα, γι αυτό δεν το χώνεψα, γι αυτό δεν το έζησα, δεν πρόλαβα να το ζήσω και ύστερα ξύπνησα και ζω πάλι την ίδια μουντάδα και μελαγχολία της καθημερινότητας.

Πόσες φορές στις καρδιές μας ζούμε κάτι όμορφο που χάνεται πριν προλάβουμε να το ζήσουμε..

Πόσες φορές στη ψυχή μας φωλιάζει η μελαγχολία, πόσες φορές μας παίρνει το παράπονο.. ατέλειωτες φορές

Πόσες φορές απαισιοδοξούμε, πόσες φορές απελπιζόμαστε πόσες φορές γινόμαστε αχάριστοι, ατέλειωτες..

Έτσι και εγώ άλλη μια χρονιά γίνομαι όλα αυτά, με πιάνει η μιζέρια μου, έρχεται να με βρει το δάκρυ μου, το άχτι μου να με συναντήσει, το δάκρυ μου να μ αντικρύσει

Κι εγώ μετά τα καθιερωμένα οικογενειακά γεύματα με πιάνει μια τρέλα και φεύγω από το σπίτι. Βγαίνω στο κρύο και τουρτουρίζω. Οι άστεγοι που βλέπω κατά καιρούς δεν αναλογίζομαι πως συνέχεια θα κρυώνουν αυτή ενώ εγώ για ένα τέταρτο ή ένα μισάωρο μόνο; Αφήνομαι και με διαπερνάει στο πετσί μου. Άλλωστε δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς. Περπατάω και σκέφτομαι. Σκέφτομαι και αναλογίζομαι. Αναλογίζομαι και μελαγχολώ. Μελαγχολώ και παρατηρώ. Παρατηρώ και χαζεύω τους περαστικούς που έχουν ξεχυθεί με τα καλά τους ρούχα, όμορφοι στολισμένοι να πάνε και φέτος στα καθιερωμένα ρεβεγιόν. Άραγε ντύθηκαν για το Χριστό σήμερα, προετοιμάστηκαν, ξέρουν τι σημαίνει αυτή η ημέρα; Αναλογιζόμαστε τι κρύβει;

Μια μέρα ελπίδας ,μια μέρα μεγάλης γέννησης-θείας γέννησης και την περνάμε τρώγοντας του σκασμού, γλεντώντας και διασκεδάζοντας μήτε και εγώ καταλαβαίνω για ποιο λόγο

Ήθελα να ήξερα στις καρδιές μας φωλιάζει καθόλου αγάπη, βοηθάμε τον συνάνθρωπο μας, είμαστε καλά με τη συνείδηση μας;

Πάντως εγώ δεν νιώθω καλά και σίγουρα πολλοί από αυτούς τους λόγους οφείλονται στη μελαγχολία μου. Νιώθω άσχημα, δεν μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου για διάφορους λόγους πόσο μάλλον τον συνάνθρωπο μου. Τα άσχημο πιο πολύ είναι ότι περιμένω να δω και να ακούσω τα χειρότερα για να εκτιμήσω τη δική μου κατάσταση. Πόσο θλιβερή, πόσο ανόητη και πόσο αχάριστη αλλά και χαμένη στο κόσμο μου μπορεί να είμαι πραγματικά. Βέβαια καμιά φορά και το να ζεις στην άγνοια σου έχει και τα καλά του. Αλλά πολλές φορές έρχεται κάποιος σαν από μηχανής θεός για να στα θυμίσει όλα αυτά και άλλα παραπάνω.

Αν έδινα πιο συχνά αγάπη θα έπαιρνα και εγώ ακόμα πιο πολύ αγάπη. Δεν θα ήμουν τόσο μελαγχολική, ούτε γκρινιάρα, ούτε στριφνή.

Γιατί αυτό είναι τελικά Χριστούγεννα,

κάθε φορά που δίνεις και κάθε φορά που αγαπάς είναι Χριστούγεννα

σε κάθε πράξη δημιουργείται μια σταγόνα ελπίδας

κάθε φορά λοιπόν στις καρδιές μας γεννιέται μια ελπίδα ας την κρατάμε ζωντανή όλο το χρόνο, κάθε ημέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό

Ι.Σ εμπνευσμένο πριν 3 χρόνια περίπου